herfst

Ik ben opgegroeid in het land van melk en honing en tamme kastanjes. Zoveel Maronen klaar voor het oprapen heb ik geloof ik al zo’n dertig jaar niet meer bij elkaar gezien. Ik vergaarde ze dan ook snel en borg ze bij gebrek aan tas op in m’n halsdoek. Dit zijn de vruchten van een Larense kastanje.
Verder bloeide de bougainvillea weer op het laatste nippertje, misschien redt ie het volgend jaar eerder, wordt het kwetsbare spul stuk voor stuk in veiliger omgeving gezet en vorderen de werkzaamheden aan het private bosplan (beeldbewijs volgt; we bidden dat het geen noordzuidlijn wordt).

prikkie

Geliefde sport: het prikbord in de supermarkt scannen. Vandaag naast de schoonmakers van over de hele wereld (dit keer ook Banyu uit Indonesië en Izabel uit Brazilië), Italiaanse les van Paolo en Japanse les van Hiroko een Hammond-orgel. Curieus en voor maar vijftig euro nota bene! Dat dacht ik althans toen ik het briefje zag. Uit een snelle inventarisatie van het aanbod op tweedehandssites blijkt dat er wel meer voor die prijs of zelfs voor minder nog van de hand gaat. Ook voor meer en voor heel veel meer, trouwens. Misschien is deze van binnen helemaal naar god.
Leuke vondst, maar ik hoef ’m niet. Wij zwijmelen dit seizoen bij Borodins tweede strijkkwartet, met name het Russisch weemoedige derde deel verveelt gewoon niet. Feest voor de celliste die haar vingers stuk studeert op het eerste deel, maar stiekem ook al flink wat tijd in het Notturno Andante steekt.

In de zijlijn neem ik verbaasd kennis van al die kouwe drukte om Herta Müller. Niet zozeer om haar, maar al dat gekift uit andere taalgebieden dat niet een van de hunnen die nobelprijs heeft gekregen. Eerst de Noord-Amerikanen, die zich vooraf al opwinden omdat ‘hun’ Roth het wel weer niet zal worden, welke zichzelf vervullende voorspelling zichzelf dan ook vervult, vandaag stuitte ik op een forum waar een Belg weent dat Claus of Boon ‘wat literatuur betreft wel een trapje hoger, véél hoger’ hadden gestaan dan Müller. Ik denk trouwens dat de meneer van die boude bewering Herta Müller pas een week of zo kent. Dat ei ook weer kwijt.

groen in oktober

Korrelig plaatje (de avond valt al, nú al, alleen een telefooncameraatje bij de hand en dat houdt alleen van daglicht) van de verhuisde cayennepepertjes; voor het kijkersgemak zijn er vier genummerd, maar er zijn er meer. Hier krijgen ze veel en veel meer zon en rijpen ze misschien nog helemaal. Verder onveranderd veel groen geluk, allerlei schoons meegenomen van ver, spannende grassen (een coup de foudre bij ene Herman Müssel, een miscanthus met onweerstaanbaar tere pluimen, z’n kleine broertje met de sprookjesachtige naam Kleine Silberspinne staat nu achter te wachten op de volle grond) en meer, het noodlijdende gele chrysantje dat ik uit de onverschillige klauwen redde van de grootgrutter die helemaal niet op dit kleintje lette, het was vrijwel dood, stond helemaal droog, maar heeft het hier nu enorm naar z’n zin en breidt zich steeds verder uit in het verder wat sneue voortuintje waarvan de grond wat lastig blijkt. Misschien moet je die verrijken. Of niet, want het chrysantje floreert, evenals de Brooklynse korenbloemen (de laatste rechts op het korrelplaatje te zien) en het raadselbloempje, dat maar blijft bloeien. Er zijn maximaal vier bloempjes en waar er eentje is uitgebloeid, is al een nieuwe knop ontstaan die het stokje overneemt. Misschien heet het estafettebloem.

Gelukkig heeft meester Wog groene vingers. En ook best aardige ideeën die geleidelijk op papier vorm krijgen.