prikkie

Geliefde sport: het prikbord in de supermarkt scannen. Vandaag naast de schoonmakers van over de hele wereld (dit keer ook Banyu uit Indonesië en Izabel uit Brazilië), Italiaanse les van Paolo en Japanse les van Hiroko een Hammond-orgel. Curieus en voor maar vijftig euro nota bene! Dat dacht ik althans toen ik het briefje zag. Uit een snelle inventarisatie van het aanbod op tweedehandssites blijkt dat er wel meer voor die prijs of zelfs voor minder nog van de hand gaat. Ook voor meer en voor heel veel meer, trouwens. Misschien is deze van binnen helemaal naar god.
Leuke vondst, maar ik hoef ’m niet. Wij zwijmelen dit seizoen bij Borodins tweede strijkkwartet, met name het Russisch weemoedige derde deel verveelt gewoon niet. Feest voor de celliste die haar vingers stuk studeert op het eerste deel, maar stiekem ook al flink wat tijd in het Notturno Andante steekt.

In de zijlijn neem ik verbaasd kennis van al die kouwe drukte om Herta Müller. Niet zozeer om haar, maar al dat gekift uit andere taalgebieden dat niet een van de hunnen die nobelprijs heeft gekregen. Eerst de Noord-Amerikanen, die zich vooraf al opwinden omdat ‘hun’ Roth het wel weer niet zal worden, welke zichzelf vervullende voorspelling zichzelf dan ook vervult, vandaag stuitte ik op een forum waar een Belg weent dat Claus of Boon ‘wat literatuur betreft wel een trapje hoger, véél hoger’ hadden gestaan dan Müller. Ik denk trouwens dat de meneer van die boude bewering Herta Müller pas een week of zo kent. Dat ei ook weer kwijt.