vrijdagse verbazing

Op tv vertelden ze laatst dat er zoveel brood werd weggegooid. Ik ben vast naïef, maar wist dat niet en keek met pijn in het hart naar de beelden van brood dat in een soort shredder verdween. Het leek me trouwens bepaald geen lekker brood, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Nu is er een radiospotje over voedselverspilling dat moet aanzetten tot gedragsverandering en eindigt met de mededeling dat we (dat zijn neem ik aan de mensen in Nederland) een vijfde deel van ons voedsel weggooien. Een vijfde! Wiens mond valt nog meer open als zhij dit hoort? Ik gooi bijna nooit eten weg, een hele enkele keer als iets bedorven blijkt, dan helaas. En hoe vaak gebeurt dat nou? De laatste keer kan ik me niet herinneren, dit jaar in ieder geval (nog) niet en we zitten in de eindfase van 2009. In mijn omgeving gooit men ook vrijwel geen eten weg. Maar iemand schijnt dat dus wel te doen en dan ook nog met een zekere routine. Een vijfde, dat is meer dan een eetdag per week. Maar de afzonderlijke weggooier moet wel meer weggooien, want ik en mijn omgeving zijn vast niet uniek, dat vijfde is dus slechts een lullig gemiddelde. Hoe zouden ze dat trouwens hebben gemeten?

Apart bruggetje, maar via voedsel, vegetarisch eten, schrijven over vegetarisch eten kom je bij JS Foer die een boek schreef over de vleesindustrie. Nu schijnt er een grote Foer-bashing gaande te zijn. Ik ben geen Foer-fan, maar ook geen -hater. Zij wel en verwoordt dat pittig (apparently you can’t be annoyed at the smugness and confused thinking of Jonathan Safran Foer since he is on the side of Good and Light) en hij ook (“At the end of the day, it’s a family story,” Foer says, using a cliché that no one of his intelligence should ever use outside a Hollywood pitch meeting.) en zo nog veel meer her en der op blogs en andere internetartikelen. Hoe zou dat nou toch gaan. Het ene moment heb je de publieke opinie mee, het volgende sta je voor lul. Mag je oppassen dat je Foer niet alsnog afzweert.

Een mond vol zand – Orkater/De nieuwkomers

Vorige maand de Veluwe op geweest, naar Radio Kootwijk, om aldaar in het Zendgebouw (‘zandgebouw’ zei de verwarde mup meer dan eens, door al dat zand misschien en de titel van het stuk wellicht) Een mond vol zand te zien, zo’n voorstelling onder orkaterparaplu zoals eerder het geslaagde De saaiheid is te snijden (twee keer gezien!). Een mond vol zand was oké, maar wat mij betreft niet goed voor de superlatieven die, naar ik las, anderen hierover uitten. Geweldige locatie, dat wel, mooi gebouw en wat is het daar ‘s avonds echt donker …

Het verhaal: Nederlandse vriendin van Nederlandse oorlogsfotograaf vertelt hoe het is om met een man te zijn die vaak lange tijd ver weg is. Dan gaat hij naar Afghanistan, blijkt zij zwanger en ineens hoort ze helemaal niets meer van hem. Na wat wikken en wegen reist ze, met dikke buik, hem achterna.
Ze vindt hem, maar hij blijkt getraumatiseerd, lijkt een ander mens, herkent haar niet. Hij zit bij een Afghaanse vrouw die hem verzorgt en daarnaast viool speelt. De Nederlandse vrouw wil weten wat er is gebeurd en probeert haar man met zich mee naar huis te krijgen. Dat lukt half en half en dan toch niet.

De zelfgemaakte melkbusbas was geweldig, de improvisatie/eigen muziek sowieso sterk. De acteurs acteerden goed, de violiste speelde mooi viool. Maar de Afghaanse setting en muziekkeuze begrijp ik niet. De violiste speelde in het stuk een Afghaanse vioolvrouw, maar waarom speelde ze alleen maar muziek uit ‘onze’ klassieke kanon? Tot slot een fraaie uitvoering van Bachs chaconne in d, mijn muziek is het zeker, maar ik heb geen flauw idee wat die arme Afghaanse daar nu mee moest.

Later zag ik het filmpje over het stuk waarin Slagmolen aan het eind vertelt over relaties, bitsige vrouwen, het grote gebaar en meer. Het is me niet duidelijk waarom het stuk zich dan ook nog eens in het Afghaanse zand moest afspelen. Dat geeft op het moment onvermijdelijk een enorme lading en was voor dit gezelschap een maatje te groot. Het bleef allemaal wat onuitgewerkt, onhandig.

Een mond vol zand

never a dull moment

Heel vaak lees ik in eerste instantie iets anders dan er staat, vooral bij vluchtig doorlezen en dat je dan ineens hard op de rem trapt omdat informatie onverwacht, raar, onlogisch, frappant is of anderszins verrast. Vandaag las ik:

‘Buitenlandse Zaken wil snijden in polsen ...’

peer respect and recognition?

Hahaha, wie hoort dat nou niet graag …