Op tv vertelden ze laatst dat er zoveel brood werd weggegooid. Ik ben vast naïef, maar wist dat niet en keek met pijn in het hart naar de beelden van brood dat in een soort shredder verdween. Het leek me trouwens bepaald geen lekker brood, maar daar gaat het natuurlijk niet om. Nu is er een radiospotje over voedselverspilling dat moet aanzetten tot gedragsverandering en eindigt met de mededeling dat we (dat zijn neem ik aan de mensen in Nederland) een vijfde deel van ons voedsel weggooien. Een vijfde! Wiens mond valt nog meer open als zhij dit hoort? Ik gooi bijna nooit eten weg, een hele enkele keer als iets bedorven blijkt, dan helaas. En hoe vaak gebeurt dat nou? De laatste keer kan ik me niet herinneren, dit jaar in ieder geval (nog) niet en we zitten in de eindfase van 2009. In mijn omgeving gooit men ook vrijwel geen eten weg. Maar iemand schijnt dat dus wel te doen en dan ook nog met een zekere routine. Een vijfde, dat is meer dan een eetdag per week. Maar de afzonderlijke weggooier moet wel meer weggooien, want ik en mijn omgeving zijn vast niet uniek, dat vijfde is dus slechts een lullig gemiddelde. Hoe zouden ze dat trouwens hebben gemeten?
Apart bruggetje, maar via voedsel, vegetarisch eten, schrijven over vegetarisch eten kom je bij JS Foer die een boek schreef over de vleesindustrie. Nu schijnt er een grote Foer-bashing gaande te zijn. Ik ben geen Foer-fan, maar ook geen -hater. Zij wel en verwoordt dat pittig (apparently you can’t be annoyed at the smugness and confused thinking of Jonathan Safran Foer since he is on the side of Good and Light) en hij ook (“At the end of the day, it’s a family story,” Foer says, using a cliché that no one of his intelligence should ever use outside a Hollywood pitch meeting.) en zo nog veel meer her en der op blogs en andere internetartikelen. Hoe zou dat nou toch gaan. Het ene moment heb je de publieke opinie mee, het volgende sta je voor lul. Mag je oppassen dat je Foer niet alsnog afzweert.
Recente reacties